Yoğun içerik, dikkat dağınıklığı ve bilgiyi gerçekten kalıcı hâle getiren çalışma biçimleri üzerine.
Tıp eğitiminin en zor tarafı yalnızca içeriğin fazla olması değil. Aynı anda hem yetişmeye, hem hatırlamaya, hem de gerçekten anlamaya çalışmak insanı kolayca yüzeysel bir çalışma döngüsüne sokabiliyor.
Not çıkarmak tek başına öğrenmek değil
Uzun ve düzenli notlar üretmek çalışmış gibi hissettirebiliyor. Fakat bilgiyi geri çağırmadığım, bağlantı kurmadığım ve onu bir probleme uygulamadığım sürece sayfalar çoğalıyor; öğrenme aynı hızda ilerlemiyor.
Benim için daha anlamlı yöntem, konuyu küçük sorulara çevirmek ve her çalışma bloğunun sonunda gerçekten neyi açıklayabildiğimi kontrol etmek. Eksik kalan yerleri görmek moral bozucu değil; bir sonraki adımı netleştiren veri.
Sürdürülebilirlik meselesi
Bir günde olağanüstü çalışıp sonraki üç günü kaybetmek yerine, tekrar edilebilir bir ritim kurmak istiyorum. Tıp uzun bir yol ve yalnızca iradeyle değil, doğru sistemle yürünüyor.
Henüz kusursuz bir çalışma biçimi bulmadım. Zaten aradığım şey de kusursuzluk değil; her dönemde biraz daha iyi çalışan, gerektiğinde değişebilen bir öğrenme sistemi.
Deniz'in tıp, teknoloji, kültür ve hayat üzerine kişisel notları.
Diğer yazılara dön →